„Jeszcze nie teraz mruczy.
Uważaj na siebie.
Zerka spod brwi, kiwa ręką i idzie do bramy, w połowie drogi zatrzymuje się. Wraca.
Pojadę jutro mówi.
ZACZAROWANY ZAMEK Kuba
Bóg ją nam przysyła. Bo czy zwykły człowiek wpadłby na taki pomysł jak ona Czy miałby odwagę przyjść do mnie i powiedzieć to, co powiedziała A powiedziała, że czuje się tak, jakby się urodziła w moim gospodarstwie, i że czuje się tu jak u siebie w domu, jakby dopiero wróciła pod rodzinny dach.
Dochodzę do rzeki. I co teraz Zapomniałem zapytać, na czyim polu pracuje kombajn. Mniejsza o to, znajdę. Idę dalej, nie będę przecież wracał z takim głupstwem do domu, jeszcze pomyślą, że ich szpieguję. Istnieje miłość od pierwszego wejrzenia, wierzyłem w to i wierzę. Tak samo w przeznaczenie. Mnie Tuska zauroczyła, Bena powinna rzucić na kolana.
Dogania mnie samochód, zatrzymuje się. To Ali Baba ze swoją kobietą. Wysuwa się zza kierownicy. Powoli i niezdarnie. Jest po paru piwach, widać to po twarzy, przypomina ćwikłowy burak, a oczy zadziorne, zwężone po tatarsku. Katarzyna wita skinieniem głowy.
Proszę mu wybaczyć mówi, choć jeszcze ust nie otworzył. Nie mogłam go powstrzymać.
Kiwam ze zrozumieniem głową.
Dziadziuś mruczy Ali Baba. Dziadziuś. Tak żałośliwie, że chwyta za serce. Roman w ziemi, żal chłopaka, brat. Mnie też mogło to spotkać, bo szwendałem się po świecie jak on. Mnie się udało, on wpadł. Trudno. Wieczny odpoczynek. Dziadziuś, teraz ja jedyny wnuk. Chciałbym dom skończyć, aby Kaśka mogła urodzić, nie chcę, aby powiła w przyczepie. Było, nie było, jestem twoim wnukiem, Hajdukiem. Dziadziuś, pomóż. Z tych zardzewiałych samochodów nie wyciągnę złota, ledwie na chleb starcza. To nie interes, to rozpacz. Dziadziuś, nie odmawiaj, tyle lat...“(11)