„Należy pamiętać, że żółtaczka jest tylko objawem pewnych chronicznych czy ostrych dolegliwości wątroby i sama w sobie nie jest chorobą. Moim pierwszym i najtrudniejszym przypadkiem był przypadek z początków mojej kariery urynoterapii. Przypadek ten zajął 10 dni zanim go wyleczono postem na urynie i zwykłej wodzie.
Nie miałem wielu przypadków żółtaczki, ale jeśli chodzi o te, które leczyłem, łatwo można było zaobserwować zmiany zabarwienia skóry stopniowo zanikające podczas pierwszych dwóch czy trzech dni postu, a następnie gdy pokuta była kontynuowana ich miejsce zajmował kolor tak świeży i zdrowy jak cera panny. Dziesięć dni lub mniej zwykle wystarcza do zlikwidowania żółtaczki, pod warunkiem, że nie jest to spowodowane rakiem wątroby. Ta straszna choroba praktycznie uważana jest za beznadziejną, bez względu na to, jakimi środkami leczona. Nawet biochemicy, którzy utrzymywali, żc mogą wyleczyć niektóre przypadki raka twierdzą, że jeśli rzecz dotyczy wątroby, nic nie można zrobić. Mimo to, raz nadzorowałem post w przypadku mężczyzny, który tak wiele pił, żc po latach nałogu wypijał butelkę spirytusu per diem. Mężczyzna ten zdecydował się na post urynowy gdy jego lekarz wyjechał na urlop. Wypijał całą urynę jaką wydalał, ale 10 dnia wyglądała na tak przepełnioną krwią i różowym osadem, jakby był to początek pokuty. Tego właśnie dnia wrócił lekarz ze swego urlopu i dokonano nacięcia moszny. Następnego dnia pacjent zmarł nie odzyskawszy przytomności. To, czy jego wątroba, która była „martwą", mogła kiedykolwiek być sprawną, gdyby post urynowy był kontynuowany i nie nastąpiła chirurgiczna ingerencja, jest bardzo problematyczne, ale przyznaję, że byłem bardzo niezadowolony, iż nie dano mi szansy spróbowania i uratowania nieszczęśliwego ludzkiego życia, szczególnie, że podczas postu bardzo mało schudł na ciele, z wyjątkiem twarzy, istniały więc pewne nadzieje na jego ostateczne wyzdrowienie. A przecież gdzie istnieje życie, tam istnieje nadzieja.“(2)