„Stefan Lubomirski w ankiecie prof. Wandycza zastanawia się, dlaczego Beck wybrał na swego zaufanego właśnie Drymmera, i wyraża pogląd, że minister „kierował się względami na security. Beck miał uraz na tle zachowania tajemnicy. Uważał, że urzędnik powinien wiedzieć tylko o tych sprawach, które załatwia. W osobie Drymmera widział widocznie najlepszego człowieka dla zapewnienia bezpieczeństwa w MSZ".
Drymmer rzeczywiście do spraw bezpieczeństwa oraz ochrony tajemnicy służbowej przywiązywał dużą wagę. Charakterystyczny jest okólnik, jaki wydał 16 listopada 1937 r. Zarządzał w nim, aby powielanie wszelkich akt poufnych i tajnych odbywało się w obecności i pod odpowiedzialnością referenta z odnośnego wydziału. Ciążył na nim obowiązek zniszczenia zbędnych czy uszkodzonych egzemplarzy, jak również zniszczenia matrycy.
Jan Małęczyński podaje nawet, że Drymmer skłaniał go do przysyłania poufnych raportów o działalności jego przełożonego, konsula Bohdana Samborskiego. Małęczyński jak pisze nie skorzystał z tych ofert i donosicielstwem się nie zajmował. Nie wiadomo jednak, jak sprawy wyglądały w innych wypadkach.
W oczach dyrektora Drymmera podejrzenie wzbudzały żony dyplomatów cudzoziemki. Zachował się specjalny wykaz z 59 nazwiskami dyplomatów, którzy mieli żony niePolki. Figurował na nim m.in. Jan Modzelewski, poseł w Bernie, Anatol Miihlstein, radca ambasady w Paryżu, Karol Romer, dyrektor Protokołu Dyplomatycznego, Władysław Skrzyński, ambasador przy Watykanie. Jak podaje Jan Meysztowicz „dyrektor Drymmer wprowadził w 1931 r. dla urzędników etatowych MSZ bezlitośnie odtąd egzekwowany zakaz poślubiania cudzoziemek".“(5)