„Tancerka moga dyktować warunki, ponieważ cała Europa leżała u jej stóp. Paryż zawsze krytycznie ustosunkowany do obcych
dosłownie szalał po występach Włoszki, która z samozaparciem i wyniośle odrzuciła karesy księcia Carignana. Podobno miała mu powiedzieć, że nawrt to tysięcy franków to zbyt mało za jeden pocałunek złożony na jej ręce. No cóż, książę, który mimo swoich lat prowadził życic nie tyle rozwiązłe co na pokaz, bez większego żalu pogodził się z tą rekuzą.
Barberina Campanini podbiła także Londyn, gdzie jednak wykazała wcale spore upodobanie w Anglikach. Chłód arystokratycznych wyspiarzy działał na nią jak płomień. A może to wcale nic był chłód
Piękna tancerka ciekawa świata i żądna sukcesów podpisała z administracją króla Prus kontrakt, ale jego finalizacja nie z jej winy zaczęła się nagle oddalać. Można było przypuszczać, że berliński monarcha uległ chwilowemu kaprysowi. Skorzystał z sytuacji angielski arystokrata, lord Stuart Mackenzie, któremu udało się rozkochać w sobie słynną artystkę. Bywały w świecie, wiedział, czego można oczekiwać po pruskiej dyscyplinie, dlatego też gwałtownie sprzeciwiał się wyjazdowi Barberiny do Berlina.
Kochankowie uradzili, że uciekną do Wenecji, gdzie jak sądzili“(8)