„W górze ogromne albatrosy rozcinały powietrze wielkimi skrzydłami, których rozpiętość dochodziła do dziesięciu stóp. Czasem ptaki siadały na powierzchni wody i w poszukiwaniu pożywienia rozcinały ją uderzeniami dzioba.
Te wydarzenia na niebie i morzu składały się na urozmaicone widowisko, które jedynie umysły nieczułe na wdzięk natury mogły uważać za jednostajne.
Pewnego dnia pani Weldon przechadzała się po rufie „Wędrowca". Nagle przystanęła, uderzona niezwykłym zjawiskiem. Dokoła, prawie w jednej chwili, fale morza zabarwiły się na różowo. Wyglądały jak oblane krwią, a zasięg czerwonej barwy rozciągał się daleko jak okiem sięgnąć.
Dick Sand i mały Jack przyłączyli się do pani Weldon.
Czy widzisz, Dicku zagadnęła chłopca pani Weldon jaki dziwny kolor przybrało morze Czy spowodowały to wodorosty
Nie, proszę pani odparł Dick to zabarwienie powstało na skutek obecności niezliczonej ilości maleńkich skorupiaków, które zazwyczaj służą za pożywienie wielkim ssakom. Rybacy nazywają je nie bez słuszności „jadłem wielorybów".
To są skorupiaki zdziwiła się pani Weldon. Ależ one są tak małe, że można by je niemal nazwać owadami morza! Chyba kuzyn Benedykt włączyłby je chętnie do swoich zbiorów. I zawołała głośno Kuzynie Benedykcie!“(13)